Όλοι υπήρξαμε «πρωτοετά» ναι πρωτοετά και η αλήθεια είναι ότι οι πρωτοετείς καλώς ή κακώς κάνουν  «μπαμ» από μακριά, τους βλέπεις εκεί στην γωνία συνήθως με ένα συγγενικό πρόσωπο πιο δίπλα ( η μάνα τις περισσότερες φορές) να τσακώνονται ή να αγχώνονται, τους βλέπεις να ζητάνε μια «χείρα βοηθείας» όταν οι κομματικοποιημένοι φοιτητές τους ζαλίζουν ο καθένας ανάλογα με την παράταξη του..

Ας δούμε όμως κάποιες καταστάσεις που σίγουρα έχεις βιώσεις ειδικά στο πρώτο έτος τις οποίες είτε μπορεί να τις είχες φανταστεί είτε να μην τις είχε σκεφτεί καν!

·         Telemarketing – Παιχνίδια αναγραμματισμού

Είχες φανταστεί ποτέ τον εαυτό σου να βλέπει με τις ώρες telemarketing ή αυτά τα άκυρα παιχνίδια αναγραμματισμού; Δεν  άργησε η ώρα, που θα βρήκες μία ιδιαίτερη μαγεία στα συγκεκριμένα προγράμματα, μία αύρα σαπίλας που  κυρίευσε το κουρασμένο σου σώμα και νέκρωσε τα εναπομείναντα εγκεφαλικά σου κύτταρα.

Πότε;

Βραδιές που αράζες σπίτι χωρίς να είχες να κάνεις τίποτα ή μετά το ξενύχτι!

·         Ο  6ωρος και «βάλε» καφέ

Το γεγονός ότι πλέον δεν έχεις υποχρεωτική παρακολούθηση σε συνδυασμό με πιθανό χάλια πρόγραμμα σχολής (ένα μάθημα 10 με 12 το πρωί και το άλλο 6-8 το απόγευμα), θα σου έδωσε την αφορμή που ήθελες για να κάνεις κάτι που ίσως τώρα να σου φαίνεται παράλογο. Εξάωρο καφέ. Την πρώτη φορά ένιωσες άβολα, ότι πιάστηκες, ότι  χάλασες 25 ευρώ, βαρέθηκες κτλπ. Μετά όμως απόκτησες τέτοια άνεση, που πλέον γνωρίζεις τη βέλτιστη στάση σώματος και  το ρόφημα που σε αναγκάζει να το καταναλώνεις όσο πιο αργά γίνεται!

·         Έβγαλες μία βδομάδα με λιγότερα 20 ευρώ

Πλησιάζοντας στο τέλος του μήνα, τα πράγματα  το είδες δυσκολεύουν. Αν καπνίζεις, σίγουρα θα έχεις δοκιμάσει τα πιο φτηνά-καρκινογόνα τσιγάρα, αν δεν καπνίζεις πάλι θα  δοκιμάσεις το πρώτο σου τσιγάρο (ποτέ δεν είναι αργά) για να τραφείς έκανες καθημερινές εφόδους στην εστία, για να βγεις θα … άκυρο, δεν βγήκες  και για καφέ ότι τσόνταραν οι φίλοι. ΠΡΟΣΟΧΗ. Το ήξερες στο είχαν πει ΜΗΝ ΔΑΝΕΙΖΕΣΑΙ μεγάλα ποσά, διότι τότε θα μπεις σε ένα συνεχόμενο άγχος, όπου κάθε φορά που θα παίρνεις μισθό/χαρτζιλίκι …

·         «ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΩ»

Ναι, το πέρασες και στο σχολείο, αλλά εδώ είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Κάθεσαι, παίρνεις το βιβλίο. Το κοιτάς. Σε κοιτάει. Το ανοίγεις. Ξαφνικά περνάει από μπροστά σου ένα χνούδι. Τι είναι αυτό; (αναρωτιέσαι). Συνεχίζεις. Το ταβάνι είχε πάντα τόση υγρασία; (αναρωτιέσαι). Συνεχίζεις. Κάτσε να δω τι παίζει στο facebook και συνεχίζω. (μία ώρα μετά, μετά από συνεχόμενα refresh στο home). Συνεχίζεις. Άστο  συνεχίζω αύριο. Το αύριο γίνεται «αύριο βράδυ». Και έτσι έρχεται η τελευταία μέρα. «Δεν βαριέσαι, πάμε και ότι γίνει».

·         Απέκτήσες περίεργη σχέση με τον ύπνο

Εκτός του ότι ήθελες να κοιμάσαι όλη μέρα οποιαδήποτε ώρα το θυμηθείς τις πρώτες μέρες πιθανόν να μην κοιμήθηκες καν στο σπίτι σου αλλά σε άλλα σπίτια σε φάση την λες και κοινόβιο…!

·         Πειραματίστηκες  με το αλκοόλ μέχρι τελικής πτώσης!

Αυτές οι ιστορίες ξεκινάνε συνήθως έτσι…εμ…βασικά άστο το πώς ξεκινάνε…όταν δεν μπορούσες να βγεις έξω και να πιεις τα ακριβά βιομηχανικά ποτά τότε ήταν που ανακαλύψες την χαρά του χύμα κρασιού του ούζο και της μπύρας. Και τότε θα είναι που η σχέση σου με το αλκοολ θα γίνει εεε «ερωτική» ναι αυτό!

·         Απορείς ακόμα για  τις «παρέες» που έκανες κάποτε

Αυτό είναι μία φυσιολογική «αίσθηση», αλλά δύσκολη στην περιγραφή. Όταν μπαίνεις στη σχολή, είσαι ολίγο τι «ψαρωμένος» και σου λείπουν οι παιδικοί σου φίλοι, σιγά σιγά δικτυώνεσαι και γνωρίζεις άπειρα άτομα και λογικό είναι να αλλάξεις διάφορες παρέες. Το δύσκολο κομμάτι, είναι αυτό που συνειδητοποιείς ότι η παρούσα παρέα σου, δεν την πολύ παλεύει και θα «χαθείς» σε κάποια άλλη. Μετά από πολλά χρόνια (τρία-τέσσερα δηλαδή), όταν θυμηθείς ξανά με πόσα άτομα είχες πάει για καφέ τον πρώτο καιρό και πώς τελικά δεν προχώρησε θα σου φανεί απίστευτα περίεργο που έβγαινες με τέτοια άκυρα άτομα.!

Της Άριας Μεσοροπιάν

ΥΠΕΡ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΣΥΓΚΑΤΟΙΚΗΣΗΣ

Είσαι νέος φοιτητής  και βρίσκεις την ιδέα της συγκατοίκησης κάτι το συναρπαστικό και  πρωτόγνωρο ή είσαι «παλιός» και αποφάσισες να αλλάξεις όπως λέμε ρότα και να περάσεις την υπόλοιπη φοιτητική ζωή μαζί με τον κολλητό-ή σου;

Όποιος και αν είναι ο λόγος, με το άκουσμα του όρου συγκατοίκηση,  σου έρχονται στο μυαλό δύο πράγματα α) η συγκατοίκηση στα φοιτητικά σου  χρόνια με ένα συμφοιτητή  ή φίλο σου με τον οποίο θα μένετε μαζί και θα μοιράζεστε τα πάντα και β) η συμβίωση με ένα άτομο προκειμένου να προχωρήσετε την σχέση σας (ερωτική)  ένα βήμα παραπάνω. Ότι όμως και να σου θυμίζει η λέξη συγκατοίκηση  το σίγουρο είναι πως αυτό όπως όλα τα πράγματα έχει τα υπέρ και τα κατά του. Μένοντας ένα χρόνο μόνη μου και δύο πάμε προς  τρία μαζί με τον αδελφό μου νομίζω ότι έχω λόγους να παροτρύνω  αλλά και να αποτρύνω κάποιον από το να συγκατοικήσει. Αν και το να μένεις με τον αδελφό η αδελφή σου δεν σημαίνει απαραίτητα συγκατοίκηση αλλά αναγκαστική συμβίωση.

ΥΠΕΡ

• Έχεις όλη την ώρα παρέα στο σπίτι, ξέρεις ότι θα γυρίσεις από την σχολή, η την δουλεία και θα είναι το φιλαράκι σου στο σπίτι να σε περιμένει να δείτε μια ταινία, να πείτε μια κουβέντα  ή να πιείτε μια μπύρα τέλος πάντων. Όπως και να έχει είναι ωραίο το αίσθημα του να γνωρίζεις  ότι δεν θα γυρίσεις και δεν  θα είσαι μόνος σου εσύ, ο τοίχος και η τηλεόραση.
•   Οι δουλείες του σπιτιού, τα λειτουργικά του έξοδα καθώς και το μαγείρεμα μοιράζονται στα δύο διευκολύνοντας έτσι και την τσέπη των γονιών σου αλλά και την δική σου.
• Λείπεις από το μέρος που σπουδάζεις για αρκετό χρονικό διάστημα αλλά ξέρεις ότι έχεις ένα άτομο το οποίο θα φροντίσει για τις ανάγκες του σπιτιού και θα σε ενημερώσει για κάθε τυχόν αναποδιά.
•   Το «φαί της μαμάς» διπλασιάζεται καθώς σας στέλνουν και οι δύο μαμάδες σπιτικό φαγάκι. Βγαίνεις έξω και ξεχνάς τα κλειδιά δεν χρειάζεται να ανησυχείς γιατί ο συγκάτοικος σου έχει δεύτερα.
•  Μαθαίνεις διάφορες αξίες της καθημερινή ζωής γιατί μαθαίνεις να μοιράζεσαι, να συμβιβάζεσαι να γίνεσαι πιο διαλλακτικός και να σέβεσαι τα δικαιώματα και τις προτιμήσεις του άλλου οι οποίες πολλές φορές μπορεί και να μην συμβαδίζουν απόλυτα με τις δικές σου.
•  Το σπίτι και η καθημερινότητα θυμίζει ένα ατελείωτο κέντρο διερχομένων ένα σύγχρονο factory ( βλέπε Andy Warhol) στο οποίο όλη μέρα βρίσκονται λογής λογής διαφορετικοί τύποι φοιτητών και μη και είναι έτοιμοι να σε παρασύρουν σε ένα ατελείωτο ξεφάντωμα υπό την επήρεια αιθανόλης 
• ΚΑΤΑ
• Παρόλα αυτά η ιδέα της συγκατοίκησης δεν φαντάζει και τόσο ιδανική όσο νομίζεις καθώς:
• Ø  Θα γυρίζεις σπίτι και δεν θα μπορείς να κάνεις ότι ακριβώς θέλεις του τύπου να παρατήσεις τα πράγματα σου στην μέση του διαδρόμου να ανοίξεις την μουσική στο διαπασών, να μην κάνεις καμία απολύτως δουλεία και  στην χειρότερη όλων δεν θα μπορείς ρε παιδί μου να κυκλοφορείς όπως «σε γέννησε η μάνα σου» φάση οποιαδήποτε ώρα της ημέρας επιθυμείς.
•   Αύτη είναι η αλήθεια γιατί συγκατοίκηση συνεπάγεται σεβασμός, κατανόηση και επίγνωση στο γεγονός ότι οτιδήποτε ακριβώς κάνεις ή δεν κάνεις μπορεί κάλλιστα αυτό να πραγματοποιηθεί και από τον συγκάτοικο σου. (αλήθεια δεν φρικάρεις στην σκέψη να πίνεις το καφέ σου και ξαφνικά να δεις τον άλλο γυμνό..;)
•   Η ερωτική σου ζωή  μπορεί και αυτή να περιοριστεί κάπως γιατί δεν θα έχεις το ελεύθερο να βρίσκεσαι σε σεξουαλικές περιπτύξεις ολημερίς και ολονυχτίς και θα πρέπει πρώτα να τα έχεις συμφωνημένα.
•  Το χειρότερο όλων να πέσεις σε συγκάτοικο των άκρων και τι εννοώ με αυτό.; Εννοώ συγκάτοικος ο οποίος είναι είτε βρωμιάρης είτε  υποχόνδριος. Το έχω ξαναπεί τα άκρα μόνο θετικά δεν είναι επομένως ένα καλό ξεκαθάρισμα του τι θα κάνει ποιος και πότε είναι τουλάχιστον απαραίτητο εξ αρχής!
•   Στο  θέμα των χρημάτων και των λογαριασμών μπορεί να αποκτήσεις επίσης πρόβλημα αν ο συγκάτοικος σου δεν είναι υπεύθυνος στις οικονομικές υποχρεώσεις του σπιτιού σας.
• Άλλο πλην η «αρρωστημένη» σχέση με μέλη της οικογενείας, φαντάσου σου να έχεις κάθε σαββατοκύριακο τους αγαπημένους και διόλου σπαστικούς γονείς του φίλου σου!

p.s: Η συγκατοίκηση δεν είναι κάτι το τρομακτικό ίσα-ίσα αποτελεί μια ανεπανάληπτη εμπειρία για την οποία όμως πρέπει να έχεις ξεκαθαρίσει με αυτόν που θες να συγκατοικήσεις όλα τα ζητήματα πριν πάρετε την μεγάλη απόφαση και είναι καλό να επιλέξεις ένα όχι και τόσο κοντινό σου άτομο γιατί τα πράγματα μπορεί να έχουν ανεπιθύμητη τροχιά όσον αφορά την φιλία σας.

Της Άριας Μεσοροπιάν

Πως γίνεται λοιπόν όταν έχουμε πολλά πράγματα να κάνουμε να μπορούμε να τα βάλουμε όλα σε μια σειρά να τα οργανώσουμε και να τα διεκπεραιώσουμε και όταν έχουμε λίγα ή ένα πράγμα να βαριόμαστε να το κάνουμε και στο τέλος να μην το πραγματώνουμε ποτέ.??

Δεν ξέρω… Ισχύει όμως και το αντίθετο να έχουμε αρκετά πράγματα να φέρουμε εις πέρας και τελικά να μην κάνουμε απολύτως τίποτε  επειδή δεν ξέρουμε από πού να πρωτοξεκινήσουμε, κάτι τέτοιο συνέβη και μένα σήμερα δεν ξέρω ο καιρός , η κακή διάθεση, η μειωμένη όρεξη …τι να πώ είναι αυτό το συναίσθημα με το οποίο ξυπνάς έχοντας στο νου σου ότι είναι Δευτέρα και έχεις τόσα πολλά πράγματα να κάνεις και τελικά δεν κάνεις τίποτα. Μα αρέσει που λες κιόλας  θα ξυπνήσω νωρίς ,δεν θα πάω σχολή, θα φτιάξω ένα καφέ θα κάνω ότι έχω να κάνω και μετά θα πάω να αθληθώ για να ξεσκάσω και τελικά δεν ξυπνάς νωρίς, πάς σχολή δεν έχεις μάθημα, πάς για καφέ δεν πάς γυμναστήριο γιατί στα μισά της διαδρομής λες δεν βαριέσαι και αύριο μέρα είναι. Εννοείται ότι γυρνάς σπίτι και δεν κάνεις τίποτα από το να χαζεύεις στο internet, μετά μιλάς και με μια φίλη σου στο τηλέφωνο πάει 9  και λες άντε να δούμε και καμία ταινιούλα να περάσει και ή ώρα γιατί κουραστήκαμε και σήμερα..

Αυτή η βαρεμάρα η ηλίθια βαρεμάρα που σε βαράει κατακέφαλα και είναι λες και σε κρατάει μαγκωμένο στην καρέκλα μπροστά από τη οθόνη με 2 ,3 φλιτζάνια μισογεμάτα ( είπαμε βλέπουμε το ποτήρι μισογεμάτο!) καφέ και 2 στοίβες πιάτων από πίσω σου…

Άρια Μεσοροπιάν

Έχεις ποτέ αναρωτηθεί την διαφορά του εσωστρεφή από του εξωστρεφή ανθρώπου; Έχεις ποτέ αναρωτηθεί εσύ σε ποια κατηγορία από τις δύο βρίσκεσαι; Είσαι εξωστρεφής, είσαι εσωστρεφής, είσαι εξωστρεφής με στοιχεία εσωστρεφή ατόμου ή το αντίθετο; Νομίζω ότι μπερδεύτηκα…

Η αλήθεια είναι ότι ο καθένας αντιλαμβάνεται διαφορετικά τα πράγματα και τις καταστάσεις και στην συνέχεια πράττει ή δεν πράττει αναλόγως, αυτό το αναλόγως κρύβει όμως πολλές ερμηνείες….

Χθες «ψαχουλεύοντας» στο internet είδα μια εικόνα που έλεγε «και είναι και εκείνα τα βράδια τα μεθυσμένα που το μυαλό τα δεδομένα αρνείται να δεχτεί» νομίζω ότι αυτή η απλή αλλά τόσο μεστή φράση σημαίνει πολλά πράγματα για αρκετά άτομα. Δεν θα επικεντρωθώ στο επίθετο μεθυσμένα αλλά σε όλες τις υπόλοιπες λέξεις …Ναι θεωρώ ότι τις βραδινές ώρες όλα είναι πιο δύσκολα και όλα φαντάζουν τόσο μα τόσο περίπλοκα και άλυτα, το μυαλό εκείνες τις στιγμές ταλανίζεται από σκέψεις και εικόνες οι οποίες με βίαιο τρόπο βρήκαν το ελεύθερο να εισχωρήσουν στο εσωτερικό του.

Και αυτό βρίσκεται ακούνητο και θολωμένο σε μια προσπάθεια επεξεργασίας των δεδομένων που παίρνει μη μπορώντας να κάνει κάτι για να κλείσει τις εισόδους αλλά και τις εξόδους αυτών. Το  συναίσθημα αυτό  παρατηρείται κυρίως τα βράδια που το μυαλό  και το σώμα είναι μόνα τους σαν δύο διαφορετικές υπάρξεις που μπορεί να βρίσκονται οπουδήποτε όπως  κάτω από τα σκεπάσματα ή έξω στο μπαλκόνι. Ένας άνθρωπος σαν να είναι διαμελισμένος σε δύο μέρη, δεν είναι κακό να αισθάνεσαι έτσι, όλοι μα όλοι το έχουν νιώσει αυτό κυρίως όταν βρίσκονται μόνοι τους και έχουν όλο τον χρόνο να συνειδητοποιήσουν κάποια πράγματα…

Τώρα όσον αφορά τα βράδια που είναι και μεθυσμένα τότε οι σκέψεις  γίνονται πιο επώδυνες αλλά πιστεύω και πιο αυθεντικές γιατί τότε είναι που η σκέψη αλλά και ο λόγος δεν διστάζει να βγει και να εκφραστεί με τον δικό του τρόπο, ένας λόγος άλλοτε χειμαρρώδης άλλοτε πάλι ακαταλαβίστικος αλλά πάντα σίγουρα σωστός έως και παρεξηγήσιμος…

p.s Είναι καλό ορισμένα βράδια να πραγματοποιείς μια ενδόμυχη συζήτηση με τις σκέψεις που σε βασανίζουν αλλά και σε χαροποιούν μην φοβάσαι να το κάνεις και να μην ξεχνάς.. «η νύχτα τα κάνει όλα να μοιάζουν λογικά»

Άρια Μεσοροπιάν

Σίγουρα δεν είναι όλοι οι άνθρωποι πλασμένοι για να έχουν σχέσεις μεταξύ τους και όταν λέω σχέσεις εννοώ  σχέσεις ερωτικής φύσεως, υπάρχουν άλλοι που μπορούν να δημιουργήσουν την ιδανική σχέση, υπάρχουν άλλοι που όπως λέει και ο λαός «μαζί δεν κάνουνε και χώρια δεν μπορούνε» άλλοι πάλι βρίσκονται μόνο για την εκπλήρωση της σαρκικής απόλαυσης μην έχοντας στο μυαλό  τους κάτι άλλο, άλλοι είναι μαζί απλά για να είναι για λόγους συνήθειας, αγάπης και μια ας το πούμε τιμής ένεκεν προς τα χρόνια που μετράει ήδη η υπάρχουσα σχέση.

Διαβάζοντας το κείμενο αυτό μπορεί να πιάνεις τον εαυτό σου να βρίσκεται σε μια από αυτές τις  κατηγορίες, ή να έχει κάνει ένα πέρασμα από όλες ή πάλι να μην έχει βρεθεί σε καμία. Το θέμα δεν είναι σε ποια κατηγορία βρίσκεται αλλά ποια κατηγορία τον κάνει ευτυχισμένο και τον πληρεί γιατί πίστεψε δεν είναι δύσκολο αν θες κάτι πάρα πολύ να συμβιβαστείς με τα θέλω και τις απαιτήσεις του άλλου και μετά από το πουθενά να βρεθείς σε μια άκρως αρρωστημένη κατάσταση. Και αυτό το αρρωστημένο είναι τόσο μα τόσο ψυχοφθόρο, επίπονο και δόλιο…

Το αρρωστημένο όπως και το απαγορευμένο, για να μην μιλήσω για τον  συνδυασμό και των δύο, είναι καταστάσεις που δυστυχώς όχι μόνο σε καλό δεν βγάζουν αλλά και το τέλος τους είναι τόσο μα τόσο προβλέψιμο. Με μαθηματική ακρίβεια μια κατάσταση που ξεκινάει αρρωστημένα, κρυφά, ή ανταγωνιστικά είναι σίγουρο ότι έτσι θα είναι σε όλη την διάρκεια της για τον απλό λόγο ότι έτσι την έμαθες και έτσι την άφησες ή μάλλον έτσι την αφήσατε να γίνει.

Επειδή το κείμενο ξεκίνησα να το γράφω χθές και τώρα πλέον έχασα την έμπνευση μου προσπαθώ μάταια να ανασύρω μνήμες και σκέψεις από το μυαλό μου και ταυτοχρόνως να τις συντάξω σε ένα καλώς νοούμενο άρθρο αλλά δεν μπορώ γιατί απλά ξέχασα τι ήθελα να πω και τώρα δεν ξέρω  πώς να κλείσω, να καληνυχτίσω, να να να.….

Α περίμενε το βρήκα!!!!!..Ναι ναι εκεί είχαμε μείνει εκεί που τις αφήσατε να γίνουν αρρωστημένες σαν μια κακιά αρρώστια που σε «τρώει» το γνωρίζεις, πληθαίνει  το νιώθεις και όχι μόνο δεν κάνεις κάτι για να θεραπευτείς αλλά συνεχίζεις και κάνεις ότι περνάει από το χέρι σου για να την «θρέψεις» και να την κάνεις να πολλαπλασιαστεί σαν μια σύγχρονη λερναία Ύδρα που ένα κεφάλι  κόβεις δύο φυτρώνουν….

p.s: Φύγε όσο είναι νωρίς…….!

Άρια Μεσοροπιάν

Αυτό είναι για σένα Σπύρο, είναι ένα τίποτα μπροστά σε σένα, είναι όμως αυτά που νιώθω,,ένιωσα και θα νιώσω…

Δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω να γράφω και τι να πρωτοπώ για σένα γιατί ακόμα και τώρα το χέρι μου τρέμει (όπως και η καρδιά μου) ήθελα τόσα πολλά να γράψω τόσα πολλά να σου πω αλλά ξέρω ότι δεν πρόκειται πότε να έχω αυτήν την ευκαιρία..Πέρασαν 7 χρόνια 7 ολόκληρα χρόνια με το κενό που μου άφησε η απουσία σου άλλοτε να μεγαλώνει άλλοτε πάλι να μικραίνει όσα όμως χρόνια και αν περάσουν εγώ ποτέ δεν θα ξεχάσω το χαμόγελο σου, την χροιά της φωνής σου, το περπάτημα σου… δεν ξέρω που είσαι και τι κάνεις ξέρω όμως ότι με βλέπεις, με νιώθεις, με προσέχεις και ξέρω ναι πίστεψε αυτό σίγουρα το ξέρω ότι εκεί που είσαι είναι καλύτερα από δω…

Αχ και να μπορούσες να ήξερες πως αισθάνθηκα και πως ακόμα αισθάνομαι όταν σε σκέφτομαι... Ξέρεις αυτές τις μέρες είχα την κουβέντα σου, για σένα μιλάω πάντα, όλοι ξέρουν για σένα, δεν έχω τίποτα να ντραπώ και τίποτα να κρύψω, είσαι ένας άγγελος ναι είσαι, αυτό είσαι τώρα και θα παραμείνεις πάντα έτσι..αλλά γιατί γιατί γιατί να φύγεις έτσι γιατί να μου το κάνεις ή μάλλον όχι, γιατί να το κάνεις στον εαυτό σου αυτό..ε…γιατί…? Θα έρθει η στιγμή που θα γράψω πολλά για σένα, για μας για την αγάπη που σου είχα, το ξέρεις πάντα το ήξερες, συγγνώμη όμως αν δεν μπόρεσα να στο δείχνω καθημερινά αν δεν μπόρεσα να σου δείχνω την απέραντη αγάπη την αγάπη που ήθελες όσο τίποτε άλλο..

Τώρα όμως δεν είναι οδυνηρή όσο τότε, τώρα είναι μαζί μου ζω με αυτήν, με την απουσία σου... Ξέρεις έχω όλα τα πράγματα σου, τα ρούχα σου, τα σκουλαρίκια και κάποιες ζωγραφιές σου, ήμουν μικρή ...Πολλοί νόμιζαν ότι δεν καταλαβαίνω άλλοι πάλι νόμιζαν ότι θα το ξεπεράσω γρήγορα.. όχι όμως δεν θα ξεχάσω ποτέ τον πόνο που ένιωσα αυτόν το πόνο του απέραντου κενού εκείνων των πρώτων μηνών…

.. είχα καιρό να κλάψω για σένα το έκανα χθές..

Ήθελα να σε δώ και να σου πω πως σε αγαπώ πιο πολύ από όλους και από όλα, ήθελα να σε δώ και να σου πω ότι θα είμαι δίπλα σου για ότι με χρειαστείς, ήθελα να σε ρωτήσω ένα μεγάλο ΓΙΑΤΙ….

Μα τώρα όλα αυτά είναι μάταια.. αλλά δεν μπορώ δεν μπορώ να το χωνέψω ότι θα μπορούσες να είσαι εδώ τώρα μαζί μου… ότι μπορεί να είχες κάνει την οικογένεια σου, ότι μπορεί να είχες βρει την πραγματική αγάπη και ζεστασιά που πάντα αναζητούσες..αλλά εσύ δεν είσαι εδώ… δεν θα είσαι ποτέ εδώ…

p.s αφιερωμένο σε σένα στο πιο αξιαγάπητο και «χτυπημένο» από την ζωή ξαδελφούλη..μου…(δεν είσαι μακριά είσαι πιο κοντά  από ότι νομίζεις....είσαι μέσα στην ψυχή μου, όχι λάθος..ΕΙΣΑΙ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ)

.σε αγαπώ.

Άρια Μεσοροπιάν

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε ήταν ένα καθαρά γεμάτο από φεστιβάλ διήμερο τόσο γεμάτο που δεν ήξερες πραγματικά που να πρωτοπάς...Reworks Festival , Pillbox Fashion Street Festival, Mode Street Festival, Pop-art Library Festival αλλά το καλύτερο όλων Φεστιβάλ γευσιγνωσίας κρασιού! Να προσθέσω κιόλας ότι το Σάββατο ήταν και η μέρα χωρίς αυτοκίνητο γεγονός που ήρθε και έδεσε με την «φεστιβαλική» ατμόσφαιρα της πόλης!

Δυστυχώς δεν μπόρεσα να παρευρεθώ σε όλα τα φεστιβάλ αλλά τουλάχιστον στα 2 που πήγα έχω να πω ότι για κάτι τέτοιες εκδηλώσεις αξίζει να αφήσεις οτιδήποτε άλλο έχεις να κάνεις και να πας να τις παρακολουθήσεις! Ξεκινάω με το PillBox: Fashion Street Festival το οποίο πραγματοποιήθηκε στην οδό Ικτίνου και στο οποίο έβρισκε κανείς κάθε λογής handmade αξεσουάρ από κοσμήματα μέχρι τσάντες, ρούχα, παπούτσια όλα αυτά φτιαγμένα από απλά καθημερινά υλικά που σε συνδυασμό με την φαντασία των δημιουργών  τους μετατρέπονταν σε κάτι πέρα του συνηθισμένου. Όμως αυτό που συνειδητοποίησα ήταν θές γιατί κάποια στιγμή το μάτι «χορταίνει» από όλα αυτά, θες πάλι γιατί το μυαλό και το πορτοφόλι σου υπενθυμίζουν να μην «μπαίνεις» σε περιττά έξοδα, δεν ξέρω, πάντως εγώ δεν αγόρασα και δεν νομίζω και να αγόραζα κάτι γιατί πλέον δεν μου κινούν και  τόσο πολύ το ενδιαφέρον…

Αφήνουμε το fashion street festival και μεταφερόμαστε τώρα σε ένα άλλο φεστιβάλ για το οποίο δεν γνωρίζαμε καν την ύπαρξη του! Μετά το PillBox αποφασίσαμε να πάμε  για ένα «χαλαρό» ποτάκι και ενώ  κάποιες φύγανε για σπίτι τους και κάποιες άλλες για να πάνε σε μια άλλη εκδήλωση, εγώ με τις εναπομείναντες φίλες μου αποφασίσαμε να πάμε στην προβλήτα (στο λιμάνι) να κάτσουμε και να ρεμβάσουμε τον Θερμαϊκό… Ξαφνικά βλέπουμε μια γεμάτη από κόσμο και κιόσκια προβλήτα, θεωρώντας λοιπόν ότι πρόκειται για ακόμη μια «βαρετή» έκθεση και στεναχωρημένες που μας «πήρανε»   την θέση αναχωρούμε προς τα σπίτια μας όταν καταλαβαίνουμε ότι τα κιόσκια αυτά είναι κιόσκια κτημάτων κρασιών και ότι αυτό το φεστιβάλ είναι φεστιβάλ γευσιγνωσίας κρασιού! Το πράγμα είχε ως εξής πλήρωνες 5 ευρώ στην είσοδο, έπαιρνες ένα ποτήρι κρασιού και μπορούσες να δοκιμάσεις κρασί όσο ήθελες όσες φορές επιθυμούσες από όλα τα «κτήματα» που υπήρχαν εκεί ( γύρω στα 30!).. 

Εμείς δεν χάσαμε ευκαιρία και σαν γευσιγνώστες ξεκινήσαμε να δοκιμάζουμε διαβαίνοντας το μονοπάτι της πιο ωραίας αιθανόλης..φτάνοντας αισίως μέχρι και το 17^ο κίοσκι…νομίζω…!

p.s: Καλή Εδβομάδα!   

Άρια Μεσοροπιάν